« La malgajnita de ni milito, finiĝinta per revolucio de 1905—1907, estis terura por niaj armitaj fortoj je tiu senco, ke ni estis persiste preparantaj nin al la milito je la Okcidenta Fronto kaj samtempe malsingarde ludis kun fajro je Fora Oriento, kies fronto estis tute ne preparita de ni. Nur je la plej lasta momento antaŭ la Japana milito ni haste faris ion iel tiel, kalkulante nur iom timigi Japanion, sed certe ne militi kontraŭ ĝi. Kiam sekve de nia mallerta, infaneca politiko kaj ĉe fervora ekscitado fare de imperiestro Vilhelmo milito kontraŭ Japanio eksplodis, nia milita ministerio sin trovis sen mobiliza plano kaj sen plano de agado je tiu ĉi fronto. Oni povas diri certe ke tiu ĉi milito definitive malordigis ĉiujn niajn militfortojn kaj komplete detruis la tutan laboron de Vannovskij kaj Obruĉev. »
« Эта проигранная нами война, закончившаяся революцией 1905—1907 гг., была ужасна для наших вооруженных сил в том отношении, что мы готовились упорно к войне на Западном фронте и в то же время неосторожно играли с огнем на Дальнем Востоке, фронт которого нами совершенно не был подготовлен. Только в самое последнее перед японской войной время мы наспех сделали кое-что «на фуфу», рассчитывая лишь попугать Японию, но отнюдь с нею не воевать. Когда же вследствие нашей неумелой, ребяческой политики и при усердном науськивании императора Вильгельма война с Японией разразилась, наше военное министерство оказалось без плана мобилизации и без плана действий на этом фронте. Можно смело сказать, что эта война расстроила в корне все наши военные силы и разбила вконец всю работу Ванновского и Обручева[1]. »
« La Japana kampanjo kiel prototipo de armea agado dum tranĉea milito estis forte kritikata de militaj aŭtoritatoj de ĉiuj ŝtategoj kaj interalie de ni; speciale niaj militaj instruistoj, germanaj militverkistoj, ne trovis sufiĉajn vortojn por moki Kuropatkin kaj lian sistemon trafosi la tutan Manĉurion, konstante retretante kaj ne uzante ĉe tio plejparton de siaj anticipe fortikigitaj pozicioj. Ili asertis ke la germanoj en neniu kazo sekvos tian agmanieron, ke Germanio devos gajni mallongan militon, rapide frakasi la malamikojn, kaj pro tio ili ne amuziĝos pri la tranĉea milito. »
« Японская кампания, как прообраз действий войск в позиционной войне, усиленно критиковалась военными авторитетами всех держав и, между прочим, нами; в особенности наши военные учителя, германские военные писатели, не находили достаточно слов, чтобы насмехаться над Куропаткиным и его системой изрыть всю Маньчжурию, постоянно отступая и не используя притом большей части своих заблаговременно укрепленных позиций. Они утверждали, что немцы ни в коем случае подобному образу действий следовать не будут, что Германии необходимо выиграть короткую войну, быстро разгромить противников, и потому забавляться позиционной войной они не станут[2]. »
« La sensenca milito kontraŭ Japanio kaŭzis revolucion. Fari aliancon kun Francio, multajn jarojn sin preparadi por milito je la Okcidenta Fronto kaj subite disbati la frunton en la foroirenta aventuro — ĉio ĉi estis sendube senracia afero. Per tio Nikolao la 2-a detruis batalkapablon de la rusa armeo, ŝtatajn financojn kaj verŝigis "pro nenio" sensence maron de la rusa sango. »
« Бессмысленная война с Японией вызвала революцию. Заключить союз с Францией, много лет готовиться к войне на Западном фронте и неожиданно разбить себе лоб в дальневосточной авантюре — все это было, несомненно, безрассудно. Этим Николай II расстроил боеспособность русской армии, финансы государства и заставил «за здорово живешь» пролить бессмысленно море русской крови[3]. »
«Venko de Rusio, kiel li [ Theodore Roosevelt ] rezonis, estus “la bato kontraŭ la civilizacio”. Kiam Japanio ekstermis la rusian floton, li ĝojis: “Mi estis komplete kontenta je la japana venko, ĉar Japanio ludis nian ludon”. »
Rusa-japana milito en Vikipedio
Rusa-japana milito en Komuneja kategorio
