« Kaj vere, laŭ la tuta landvojo ne estas konate ke oni ŝtelis ion ĉe veturanto. La moroj tiurilate ĉi tie estas miraklaj, la tradicioj bonkoraj. Mi estas profunde konvinktia ke se mi hazarde lasus en la koĉo monon, do trovinta ĝin veturigisto-kontraktulo redonus ĝin al mi eĉ sen rigardi en la monujon. En la poŝtaj koĉoj mi veturis malmulte kaj pri la poŝtaj veturigistoj mi povas diri nur unu aferon: en plendolibroj, kiujn mi legis pro enuo en stacioj, miajn okulojn trafis nur unu plendo pri ŝtelo: ĉe la veturanto malaperis saketo kun botegoj, sed eĉ tiu ĉi plendo, kio videblas el rezolucio de poŝta estraro, estis lasita sen sekvoj, ĉar la saketo estis baldaŭ trovita kaj redonita al la veturanto. Pri la raboj survoje ĉi tie ne estas kutime eĉ paroli. Ne aŭdeblas pri ili. Kaj renkontitaj vagabondoj, per kiuj oni tiel timigis min, kiam mi estis veturanta ĉi tien, ĉi tie estas same timindaj por la veturanto kiel leporoj kaj anasoj. »
« И в самом деле, по всему тракту не слышно, чтоб у проезжего что-нибудь украли. Нравы здесь в этом отношении чудесные, традиции добрые. Я глубоко убежден, что если бы я обронил в возке деньги, то нашедший их вольный ямщик возвратил бы мне их, не заглянув даже в бумажник. На почтовых я ездил мало и про почтовых ямщиков могу сказать только одно: в жалобных книгах, которые я читал от скуки на станциях, мне попалась на глаза только одна жалоба на покражу: у проезжего пропал мешочек с сапогами, но и эта жалоба, что видно из резолюции почтового начальства, оставлена без последствий, так как мешочек был скоро найден и возвращен проезжему. О грабежах на дороге здесь не принято даже говорить. Не слышно про них. А встречные бродяги, которыми меня так пугали, когда я ехал сюда, здесь так же страшны для проезжего, как зайцы и утки. »
« Se troviĝus bona homo, kiu prenus sur sin la penon spuri trafikon de siberia poŝto de Permo almenaŭ ĝis Irkutsko kaj registrus siajn impresojn, aperus novelo kiu povus plorigi la legantojn. Necesas komenci de tio ke ĉiuj ĉi ledaj pakaĵoj kaj sakoj, portantaj al Siberioreligion, klerecon, komercon, ordon kaj monon, sen ajna bezono noktas tutan diurnon en Permo nur pro tio ke pigraj vaporŝipoj ĉiam malfruiĝas al la trajno. De Tjumeno ĝis Tomsko printempe ĝis junio la poŝto batlas kontraŭ teruraj riveraj elbordiĝoj kaj netraveturebla koto; mi memoras kiel ĉe unu stacio pro la elbordiĝo mi devis atendi ĉirkaŭ diurno; kun mi atendis la poŝto. Trans riveroj kaj inunditaj herbejoj pezaj poŝtaj ĉaregoj estas transportataj sur etaj boatoj, kiuj ne renversiĝas nur pro tio ke por la siberiaj poŝtistoj verŝajne arde preĝas iliaj patrinoj. De Tomsko ja ĝis Irkutsko poŝtaj ĉaregoj po 10—20 horoj sidas en koto apud diversaj Kozulka kaj Ĉernoreĉenskoje kies nombro estas senfina. »
« Если бы нашелся добрый человек, который взял бы на себя труд проследить движение сибирской почты от Перми хотя бы до Иркутска и записал свои впечатления, то получилась бы повесть, которая могла бы вызвать у читателей слезы. Начать с того, что все эти кожаные тюки и кули, несущие в Сибирь религию, просвещение, торговлю, порядок и деньги, без всякой надобности ночуют целые сутки в Перми только потому, что ленивые пароходы всегда опаздывают к поезду. От Тюмени до Томска весною до самого июня почта воюет с чудовищными разливами рек и с невылазною грязью; помнится, на одной из станций благодаря разливу я должен был ждать около суток; со мною ждала и почта. Через реки и затопленные луга тяжелые почты перевозятся на маленьких лодках, которые не опрокидываются только потому, что за сибирских почтальонов, вероятно, горячо молятся их матери. От Томска же до Иркутска почтовые телеги по 10—20 часов просиживают в грязи около разных Козулек и Чернореченских, которым нет числа. »
« Siberiaj poŝtistoj estas martiroj. Ilia kruco estas peza. Tio estas herooj, kiujn obstine ne deziras agnoski la patrujo. Ili multe laboras, luktas kontraŭ la naturo kiel neniu, foje suferas neelteneble, sed oni ilin maldungas, eksigas kaj monpunas oble pli ofte ol premias. Ĉu vi scias kioman salajron ili ricevas, kaj ĉu vi vidis dum sia vivo eĉ unu poŝtiston kun medalo? Eble ili estas oble pli utilaj ol tiuj, kiuj skribas: "Lasi sen sekvoj", sed rigardu kiel timigitaj, subpremitaj, kiel timemaj ili estas en via ĉeesto... »
« Сибирские почтальоны — мученики. Крест у них тяжелый. Это герои, которых упорно не хочет признать отечество. Они много работают, воюют с природой, как никто, подчас страдают невыносимо, но их увольняют, отчисляют и штрафуют гораздо чаще, чем награждают. Знаете ли, сколько они получают жалованья, и видали ли вы в своей жизни хоть одного почтальона с медалью? Быть может, они гораздо полезнее тех, которые пишут: «Оставить без последствий», но посмотрите, как они запуганы, забиты, как робки в вашем присутствии… »
Poŝto en Vikipedio
Poŝto en Komuneja kategorio
Poŝto en Vikivortaro
