«Vojo de la fervojstacio ĝis Zlatousto estas verŝajne pli malbona ol la vojo en infero. Tiu laŭdire estas pavimita per bonaj intencoj. Tiu ĉi vojo estas sen iuj ajn "intencoj", do tute neniel pavimita. Ligna tarantaso (sen risortoj) saltis fojfoje kvazaŭ pilketo kaj mi ne scias danke al kiuj akrobatikaj ekzercoj mi sukcesis plu sidi en ĝi.»
«Дорога от станции до Златоуста наверное хуже дороги в аду. Та, говорят, вымощена добрыми намерениями. Эта же дорога безо всяких "намерений", т. е. решительно, ничем не вымощена. Деревянный тарантас (без рессор), прыгал местами, как мячик, и я не знаю, путем каких акробатических упражнений удалось мне усидеть в нем[2]»
«Mi neniel povis kompreni kiel en tiom malgranda urbo povis koncentriĝi tioma kvanto de koto. Poste, dum provo transiri la straton, mi preskaŭ dronis en ĝi. Kaj tio ĉi estis la ĉefstrato. [...] La tuta koto de tiu ĉi ĉefstrato fluas malsupren al la Katedrala placo, tiel ke tiu lasta estas io simila al natura akvofluejo por la urbaj kloakaĵoj. Praktike kaj malmultekoste.»
«Я никак не мог понять, как в таком маленьком городе могло сосредоточиться такое количество грязи. Позднее, при своей попытке перейти улицу, я чуть-чуть не утонул в ней. А это была главная улица. [...] Вся грязь из этой главной улицы течет вниз на Соборную площадь, так что эта последняя представляет собой нечто вроде естественнаго водостока для нечистот города. И практично и недорого[3]»
«La tuta Zlatousto vivas kaj spiras per ŝtata fabriko. [...] La fabriko produktas la kanonojn kaj obusojn jare (ridinde estas diri) nur po 1 miliono da rubloj kaj jam delonge oni parolas pri ĝia malfondo, ĉar krom malprofito ĝi laŭdire nenion donas. Sed tio estus same kiel se en Peterburgo oni malfondus ĉiujn ŝtatajn instituciojn. La "Norda Palmiro" transformiĝus tiukaze je senviva marĉo dum Zlatousto iĝus ŝtona dezerto.»
«Весь Златоуст живет и дышит казенным заводом. [...] Завод этот вырабатывает орудий и снарядов в год (смешно сказать) всего на 1 миллион рублей и уже давно толкуют об упразднении его, ибо кроме убытка он будто бы ничего не дает. Но это было бы равносильно тому, как если бы в Петербурге упразднили все присутственныя места. "Северная Пальмира" превратилась бы тогда в безжизненное болото, а Златоуст в каменную пустыню[4]»
«[veterinaro en la ŝtata fabriko en Zlatousto] — Por kio paroli, — li svingis la manon, — prefere ni drinku po iomete. Per tia simpla kaj senartifika rimedo en Rusio ofte kaj sukcese oni solvas sufiĉe komplikajn aferojn.»
«— Да что говорить, — махнул он рукой, — давайте выпьем лучше по маленькой. Таким простым и бесхитростным способом в России часто и благополучно решают весьма сложные вопросы[5]»
«Mirinda popolo! Mornaj, silentemaj, ili neniam ridetas. Severa naturo kaj pezaj ekonomiaj kondiĉoj, certe, ludas ĉi tie ne malgravan rolon. Interalie oni diras ke ĉiuj ĉi montlaboristoj estas honestaj kaj gastigemaj.»
«Удивительный народ! Мрачные, молчаливые, они никогда не улыбаются. Суровая природа и тяжелые экономические условия, конечно, играют здесь не последнюю роль. Между тем, говорят, что все эти горные рабочие честны и гостеприимны[6]»