« La Provizora Registaro estiĝis sufiĉe sendepende de la cara abdiko aŭ neabdiko: se Nikolao la 2-a (Rusio) tiutage ne abdikus — la Provizora Registaro tamen proklamus sin je la 3-a horo de la 2-a de marto. (Laŭ ludo de la sorto, Miljukov supreniris sur altaĵon en la Katerina palaco 5 minutojn pli frue ola la Monarĥo en Pskovo prenis skribilon por subskribi sian unuan tagan abdikon. »
« Временное правительство возникало вполне независимо от царского отречения или неотречения: если бы Николай II в тот день и не отрёкся — Временное правительство всё равно возгласило бы себя в 3 часа дня 2 марта. (По игре судьбы Милюков поднялся на возвышение в Екатерининском дворце на 5 минут раньше, чем Государь во Пскове взял ручку для подписи своего первого дневного отречения).[1]. »
« La senforman princon Lvov "Satirikon" je tiu tempo bildigis forme de dumviva monumento al si mem "pro bonmoreco kaj sendanĝereco". Miljukov — ŝtoniĝinta dogmulo, sekigita ploto, malkapabla turniĝi en la politika fluo. Guĉkov — fama spadistaĉo kaj senmaskiganto, subite nun, je la unuaj praktikaj paŝoj, perdinta sian tutan impeton, laca kaj perdiĝinta. Kerenskij — arlekeno, ne por niaj kaftanoj. Nekrasov — ordinara demagogo, kaj eĉ kiel intriganto — malgranda. Tereŝĉenko — histriona societuma flirtulo. (Ĉiuj tri lastaj kune kun Konovalov — malklaruloj el malklaraj rondoj, sed eĉ mankas bezono profundiĝi je tio.) Vladimir Lvov — frenezulo kaj epilepsiulo (tra la Sinodo — al la Unio de Batalantaj Sendiuloj). Godnev — ombro de la homo. Manujlov — la ĉapelo ne uzebla. Rodiĉev — elokventulo, retoro, sed ne la homo de afero (kaj li ne restis en la registaro eĉ por unu semajno). Kaj meritas la estimon, estas senriproĉe serioza kaj laborema nur unusola Ŝingarjov (ne hazarde ĝuste lin trafos la bato de Lenina murdisto), — sed ankaŭ li: municipa kuracisto, kiu estis sin preparanta por financo, gvidis komisionon pri defendo, sed ricevis ministerion de agrikulturo!.. — kompleta diletanto. »
« Размазню князя Львова "Сатирикон" тогда же изобразил в виде прижизненного памятника самому себе "за благонравие и безвредность". Милюков — окаменелый догматик, засушенная вобла, не способный поворачиваться в струе политики. Гучков — прославленный бретёр и разоблачитель, вдруг теперь, на первых практических шагах, потерявший весь свой задор, усталый и запутлявший. Керенский — арлекин, не к нашим кафтанам. Некрасов — зауряд-демагог, и даже как интриган — мелкий. Терещенко — фиглявистый великосветский ухажор. (Все трое последних вместе с Коноваловым — тёмные лошадки тёмных кругов, но даже нет надобности в это вникать.) Владимир Львов — безумец и эпилептик (через Синод — к Союзу воинствующих безбожников). Годнев — тень человека. Мануйлов — шляпа, не годная к употреблению. Родичев — элоквент, ритор, но не человек дела (да не задержался в правительстве и недели). И достоин уважения, безупречен серьёзностью и трудолюбием один только Шингарёв (не случайно именно его и поразит удар ленинского убийцы), — но и он: земский врач, который готовился по финансам, вёл комиссию по обороне, а получил министерство земледелия!.. — круглый дилетант[2]. »
« Tiel, tablorande, je tiu ĉi sovaĝa akvokirlo de duonfrenezaj homoj, naskiĝis tiu ĉi listo el la kapo de Miljukov, ĉe tio eĉ tiun ĉi kapon oni devis premi ambaŭmane por ke ĝi almenaŭ ion elpensu. Historiistoj estonte, ankaŭ Miljukov mem, verŝajne bildigos tion ĉi tute alie: oni bildigos kiel frukton de plej profundaj konsideroj kaj rezulton de "rilatumo de realaj fortoj". Mi ja priskribas kiel estis. Turgenev asertis ke la rusa popolo havas "la cerbon malrektan". Tuta nia revolucia movado klare havis tiun ĉi cerbomalrektecon, kies sekvo estis tiu ĉi listo de duonfuŝuloj kiel premio je cent jaroj de "lukto kontraŭ historia potenco". »
« Так, на кончике стола, в этом диком водовороте полусумасшедших людей, родился этот список из головы Милюкова, причем и голову эту пришлось сжимать обеими руками, чтобы она хоть что-нибудь могла сообразить. Историки в будущем, да и сам Милюков, вероятно, изобразят это совершенно не так: изобразят как плод глубочайших соображений и результат "соотношения реальных сил". Я же рассказываю как было. Тургенев утверждал, что у русского народа "мозги — набекрень". Все наше революционное движение ясно обнаружило эту мозгобекренность, результатом которой и был этот список полуникчемных людей, как приз за сто лет "борьбы с исторической властью"[3]. »
« La plej peza kaj stulta en tiu ĉi historio estis situacio nia — de la konservativa tendaro. Malamon al la revolucioj ni ensuĉis se ne kun patrina lakto, do kun la Japana milito. Ni luktis kontraŭ la revolucio kiom sufiĉis niaj fortoj, la tutan vivon. En 1905 ni subpremis ĝin. Sed en 1915, precipe pro tio ke konstituci-demokratoj iĝis duonpatriotoj, ni, patriotoj, estis devigitaj iĝi duonkonstituci-demokratoj. Ekde tio komenciĝis ĉio. "Ni gurdos: ĉion por la milito — se vi kritikos la potencon"... Kaj jen mi komencis kritiki por ke oni militu. Kaj fine ni trovis nin en la sama sako kun revoluciuloj, en la sama kolegio kun Kerenskij kaj Ĉĥeidze. »
« Тяжелее и глупее всего было в этой истории положение наше — консервативного лагеря. Ненависть к революции мы всосали если не с молоком матери, то с японской войной. Мы боролись с революцией, сколько хватало наших сил, всю жизнь. В 1905-м мы ее задавили. Но вот в 1915-м, главным образом, потому, что кадеты стали полупатриотами, нам, патриотам, пришлось стать полукадетами. С этого все и пошло. "Мы будем твердить: все для войны, — если вы будете бранить власть"... И вот мы стали ругаться, чтобы воевали. И в результате оказались в одном мешке с революционерами, в одной коллегии с Керенским и Чхеидзе[4]. »
Provizora Registaro de Rusio en Vikipedio
Provizora Registaro de Rusio en Komuneja kategorio
