Michael Andreas Barclay de Tolly (naskiĝis la 16-an (27-an) de decembro 1761 — mortis la 14-an (26-an) de majo 1818) estis rusia politikisto kaj militisto.
« [...] ĝenerala opinio de la armeo pri li estis kiel pri germano-perfidulo; tion kompreneble sekvis malfido al li kaj eĉ malama disdegno ekregis ĉiujn kaj sufiĉe laŭte manifestiĝis. Sed Barclay neŝanceligeble daŭrigis siajn ordonojn kun la sama persisto. Miri necesas firmecon de karaktero de tiu ĉi militestro! »
« [...] общее мнение армии выразилось о нем, как о немце-изменнике; за этим естественно последовало недоверие к нему и даже ненавистное презрение овладело всеми и довольно громко выражалось. Но Барклай непоколебимо продолжал свои распоряжения с той же настойчивостью. Дивиться надобно твердости характера сего полководца! »
«Jermolov estis artileria generalo, sufiĉe inteligenta, elokventa, edukita, rezoluta kaj entreprenema, lerta gvidanto amata de ĉiuj subuloj; sed li ne toleris la germanojn kaj havis opinion kontraŭan al la ĉefkomandanto: li ne agnoskis la retreton necesa kaj deziris plej arapide kuniĝi kun Bagration por kune ataki la francojn, venki ilin kaj komenci la militon ofensivan; kaj ĉar tia rigardo al la militado kontraŭis la planojn de Barclay, do Jermolov la tutan militon forte kontraŭ li persone agadis, konsiderante lin perfidulo aŭ almenaŭ malkapabla troviĝi inter la rusa militistaro. Tiuj ĉi opinioj de Jermolov baldaŭ transiris al opinio de preskaŭ ĉiuj rusaj generaloj kaj plej bonaj oficiroj kaj tuŝis eĉ simplan militiston, kiu malestime referencis la ĉefkomandanton, nomante lin ne Barclay de Tolly, sed nur babilu[2]. [...] Sed la imperiestro ŝatis Jermolov kaj ŝajne ne senintence lasis lin apud Barclay, kiun tiu ĉi estis ekstreme malŝatis. »
« Ермолов был артиллерийский генерал, весьма умный, красноречивый, образованный, решительный и предприимчивый, искусный вождь, любимый всеми подчиненными; но он не терпел немцев и был противного с главнокомандующим мнения: он не признавал отступления необходимым и желал скорее соединиться с Багратионом с целью общими силами напасть на французов, разбить их и начать войну наступательную; и как такой взгляд на военные действия был противен видам Барклая, то Ермолов всю войну сильно лично против него действовал, почитая его изменником или, по крайней мере, неспособным находиться в числе русского воинства. Эти убеждения Ермолова скоро перешли в понятия всех почти русских генералов и лучших офицеров и коснулись даже простого ратника, который с пренебрежением отзывался о главнокомандующем, называя его не Барклай-де-Толли, а болтай да и только. [...] Но государь любил Ермолова и, кажется, не без намерения оставлял его при Барклае, которому был до крайности неприятен. »
« [...] kiom Barclay, malbeligita per vundoj, estis malvarma, silentema kaj seka kun ĉiuj, tiom Bagration konis arton interparoli kun armeo, estis kun ĉiuj subuloj amikema kaj bonvenema. »
« [...] сколько Барклай, обезображенный ранами, был холоден, молчалив и сух со всеми, столько Багратион обладал искусством говорить с войском, был со всеми подчиненными дружелюбен и приветлив. »
« [la batalo de Borodino] Barclay, apud kiu mi troviĝis, mem serĉis la morton, kaj preskaŭ ĉiuj oficiroj servintaj ĉe li estis mortigitaj aŭ vunditaj. »
« Барклай, при котором я находился, сам искал смерти, и почти все офицеры, при нем состоявшие, были убиты или ранены. »
Biografio en Vikipedio
Plurmedioj en Komuneja kategorio
