« Sed se Lomonosov ne atingis grandecon je esplorado de naturo, li belajn fenomenojn ĝiajn priskribis por ni je lingvaĵo pura kaj klara. Kaj, kvankam ni ne trovas je liaj verkoj rilataj al la naturscienco, fajnan instruiston de naturo, ni trovos tamen instruiston rilate la vorton kaj ĉiam dignan ekzemplon sekvindan. »
« Но если Ломоносов не достиг великости в испытаниях природы, он действии ее великолепные описал нам слогом чистым и внятным. И, хотя мы не находим в творениях его, до естественныя науки касающихся, изящного учителя естественности, найдем, однако же, учителя в слове и всегда достойный пример на последование[1]. »
« Sekvante la veron, ni ne serĉu en Lomonosov grandan historiiston, ne komparu lin kun Tacito, Raynal aŭ Robertson; ni ne metu lin sur la nivelon de Marggraf aŭ Rüdiger[2], pro tio ke li okupiĝis pri kemio. Se tiu ĉi scienco plaĉis al li, se multaj naturaĵoj plaĉis, tamen lia vojo estis la vojo de la sekvanto. Li vagadis laŭ la vojoj jam faritaj kaj en nekalkulebla riĉaĵo de la naturo li trovis eĉ ne la plej etan herbeton, kiun ne vidis okuloj pli bonaj ol la liaj, nek ekvidis li plej profundan risorton en la aĵoj, kiun ne trovus liaj antaŭuloj [...] Lomonosov sciis generi elektron, sciis forkonduki la fulmobatojn, sed Franklin estis en tiu ĉi scienco konstruisto dum Lomonosov estis nura metiisto. »
« Следуя истине, не будем в Ломоносове искать великого дееписателя, не сравним его с Тацитом, Реналем или Робертсоном; не поставим его на степени Маркграфа или Ридигера, зане упражнялся в химии. Если сия наука была ему любезна, если многие естественности, но шествие его было шествие последователя. Он скитался путями проложенными, и в нечисленном богатстве природы не нашел он ни малейшия былинки, которой бы не зрели лучшие его очи, не соглядал он ниже грубейшия пружины в вещественности, которую бы не обнаружили его предственники [...] Ломоносов умел производить электрическую силу, умел отвращать удары грома, но Франклин в сей науке есть зодчий, а Ломоносов рукодел[3]. »
« Lomonosov, kompreninte ridindecon de polaj vestoj de niaj poemoj, forigis de ili fremdan duonkaftanon. Montrinte bonajn ekzemplojn de novaj poemoj, li metis sur siajn sekvantojn bridon de granda ekzemplo, kaj neniu ĝis nun kuraĝis devojiĝi de ĝi. Malfeliĉe okazis ke Sumarokov estis en la sama tempo; kaj li estis bonega poeto. Li uzis la poemojn laŭ ekzemplo de Lomonosov kaj nun sekvante lin ĉiuj ne povas imagi ke povus esti poemoj aliaj ol jamboj, ol tiuj per kiuj verkis ambaŭ tiuj ĉi uloj. Kvankam ambaŭ poetoj instruis regulojn de aliaj poemverkadoj, kaj Sumarokov lasis ekzemplojn en ĉiuj specoj, sed ili estis tiom malgravaj ke trovis neniun sekvanton. »
« Ломоносов, уразумев смешное в польском одеянии наших стихов, снял с них несродное им полукафтанье. Подав хорошие примеры новых стихов, надел на последователей своих узду великого примера, и никто доселе отшатнуться от него не дерзнул. По несчастию случилося, что Сумароков в то же время был; и был отменный стихотворец. Он употреблял стихи по примеру Ломоносова, и ныне все вслед за ними не воображают, чтобы другие стихи быть могли, как ямбы, как такие, какими писали сии оба знаменитые мужи. Хотя оба сии стихотворцы преподавали правила других стихосложений, а Сумароков и во всех родах оставил примеры, но они столь маловажны, что ни от кого подражания не заслужили[4]. »
.jpg)
Biografio en Vikipedio
Plurmedioj en Komunejo
