Ivan Puŝĉin (ruse: Иван Иванович Пущин; naskiĝis la 4-an (15-an) de majo 1798, Moskvo, la Rusia imperio — mortis la 3-an (15-an) de aprilo 1859, bieno Marjino, Bronica distrikto, Moskva gubernio, la Rusia imperio) estis rusia nobelo, decembristo, memoraĵisto, proksima amiko de Aleksandr Puŝkin.
« [...] tiu ĉi estis pli alta ol la princo [Jevgenij Obolenskij] kaj verŝajne trioble pli dika. La vizaĝtrajtoj estis grandaj, la helbluaj okuloj gaje rigardis de sub la dikaj palpebroj, la helaj haroj obstine ne deziris kuŝi laŭ ordono de kombilo, sed, leviĝinte super la rekta frunto, sin metis trans ĝi antaŭen kvazaŭ arko; sub la larĝa nazo la helaj lipharoj kuŝiĝis sur la supran lipon, ankaŭ kiel arko; de sub alta kravato, senzorgeme nodita, elstariĝis larĝaj falditaj kolumoj de ĉemizo. Rigardinte lian tutan figuron, oni povis kuraĝe diri ke li malmulte zorgas pri ĝi. »
« [...] этот был выше князя и, пожалуй, втрое толще. Черты лица крупные, голубые глаза весело выглядывали из-под толстых век, светлые волосы никак не хотели лежать по указанию гребёнки, но, поднявшись над прямым лбом, перекидывались аркой вперёд; под широким носом светлые усы ложились на верхнюю губу, тоже выгибом; из-за высокого галстука, небрежно повязанного, выходили широкие отложные воротнички рубашки. Взглянув на всю его фигуру, смело можно было сказать, что он мало заботился о ней. »
« Ĉiuj sciis ke letero de Guŝĉin[2] al guberniaj amikoj [decembristoj en Tobolsko] estas jam duono de la afero. Sciis tion ankaŭ polutorvskanoj [jalutorovskanoj] kaj baldaŭ post lia alveno al tiu ĉi urbo [Jalutorovsko] ĉiuj ofenditaj, humiligitaj, veantaj kaj indignintaj ekfluis al li kiel al advokato. Post certiĝi ke la afero, pri kiu oni petas lin, estas laŭleĝa aŭ humana, Guŝĉin prenis la plumon kaj letero post letero flugis kvazaŭ bomboj; kaj fine li gratulis sin pri la venko. Speciale malfacile estis por li solvi la aferon de Uljana Fjodorovna. Uljana Fjodorovna estis maljuna fraŭlino, rimarkinda per sia malbeleco, ŝi petis pension kaj kelkfoje alfrontis rifuzon. Guŝĉin finfine post ĉiuj siaj sensukcesaj mesaĝoj, konvinkis ŝin memstare veturi al la gubernia urbo [Tobolsko] kaj persone disporti liajn leterojn. "Kompatu min", skribis li, "mi estis tiel certa ke vi uzos ĉiujn fortojn por gajni la laŭleĝan aferon de tiu ĉi fraŭlino ke mi promesis al ŝi kaze de malsukceso edziĝi al ŝi por ŝia vivnutrado. Rigardu ŝin, teruriĝu kaj savu vian amikon!" La amikoj teruriĝis kaj la aferon Uljana Fjodorovna gajnis. »
« Все знали, что письмо Гущина к губернским друзьям есть уже половина дела. Знали это полуторовцы, и вскоре после его прибытия в этот город всё оскорблённое и униженное, охающее и негодующее начало стекаться к нему, как к адвокату. Уверившись, что дело, о котором его просят, есть законное или гуманное, Гущин брался за перо, и письмо за письмом летели как бомбы; и в конце концов он поздравлял себя с победой. Особенно трудно было выхлопотать ему дело Ульяны Фёдоровны. Ульяна Фёдоровна была старая девица, замечательная своим безобразием, хлопотала она о пенсии и несколько раз получала отказ. Гущин, в конце всех своих безуспешных посланий, убедил её ехать самоё в губернский город и лично разнести его письма. "Сжальтесь, — писал он, — надо мной, я так был уверен в том, что вы употребите все силы, чтобы выиграть законное дело этой девицы, что дал сллово в случае неудачи жениться на ней для её прокормления. Взгляните на неё, ужаснитесь и спасите вашего друга!" Друзья ужаснулись, и дело Ульяна Фёдоровна выиграла. »
Plurmedioj en Komuneja kategorio
