| « Rasputin havis eksterordinaran naturan intelekton de siberia kamparano, praktike traktanta la vivon, kiu ebligis al li krei sian vividealon post kiam li klare konsciis neceson plibonigi siajn vivkondiĉojn. En cirkonstancoj de sia kamparana familio Rasputin tian eblecon ne vidis, des pli ke peza kaj persista laboro de kamparano lin, kutimiĝintan de frua aĝo al senlabora vagado tra monaĥejoj, ne allogis. Pro tio Rasputin ekiris la vojon de siaj strangaĵoj, kiuj en li disvolviĝis sub influo de kontaktoj dum liaj vojaĝoj kun la mondo de pilgrimantoj kaj kun monaĥa medio. Tiu ĉi komunikiĝo donis al Rasputin bazan alfabetecon kaj siaspecan teologian edukon, adaptitan al la kapablo apliki ĝin laŭe al vivcirkonstancoj, vastigis lian imagon pri la vivo, evoluigis en li scivolemon kaj kritikon, ellaboris en li senton de fiziognomikisto, kiu kapablis eltrovi malfortecojn kaj specifaĵojn de la homa naturo kaj ludi sur ili, kaj tio per si mem kondukis lin laŭ la vojo, kiu malfermis antaŭ li suferantan virinan animon. Forte sentante en si de junaĝo la homon kun forta inklino al la malsan-perversaj emoj de sia naturo, Rasputin estis klare konscianta ke malvasta sfero de la monaĥeja vivo, kaze de lia monaĥiĝo, baldaŭ elĵetus lin el sia medio, do li decidis iri je direkto, kiu estis lin persone kontentiganta — al la mondo de ŝajnaj sanktulaĉoj, pilgrimantoj kaj malsaĝuloj pro Kristo, kiun li esploris de frua aĝo perfekte. » | | « Распутин обладал недюжинным природные умом практически смотрящего на жизнь сибирского крестьянина, который помог ему наметить свой жизненней идеал, как только он начал ясно отдавать себе отчет в необходимости улучшить свои жизненные условия. В обстановке обихода своей крестьянской семьи Распутин этой возможности не видел, тем более, что тяжелый и упорный труд земледельца его, привыкшего с ранних лет к праздношатанию по монастырям, к себе не привлекал. Поэтому Распутин пошел по пути своих странностей, которые в нем развились под влиянием общения его во время странствований с миром странников и с монашеской средой. Общение это дало Распутину, зачатки грамотности и своеобразное богословское образование, приноровленное к умению применять его к жизненному обиходу, расширило его взгляд на жизнь, развило в нем любознательность и критику, выработало в нем чутье физиогномиста, умевшего распознавать слабости и особенности человеческой натуры и играть на них, и само по себе повело его по тому пути, который растворял перед ним страдающую женскую душу. Сильно чувствуя в cе6e с юных лет человека с большим уклоном к болезненно-порочным наклонностям своей натуры, Распутин ясно отдавал себе отчет в том, что узкая сфера монастырской жизни, в случае поступления его в монастырь, в скорости выбросила бы его из своей среды, и поэтому он решил пойти в сторону, наиболее его лично удовлетворявшую — в тот мир видимых святош, странников и юродивых, который он изучил с ранних лет в совершенстве. » |
Biografio en Vikipedio
Plurmedioj en Komunejo