« Dum tiu ĉi kruela tritaga batalo loĝantoj de la urbo Lvovo, speciale poloj kaj judoj, ege nervoziĝis pro penso pri kies manojn ili trafos, do ĉu ili restos ĉe ni aŭ denove venos la aŭstroj. Alvoko de la ĉefkomandestro al la poloj ĉi tie ankoraŭ ne estis konata kaj ili, kaj des pli la judoj, kiuj ĉe ni troviĝis en subpremita pozicio, dum en Aŭstrio ĝuis ĉiujn civitanajn rajtojn, senpacience atendis ke oni frakasos nin, des pli ke la aŭstra estraro deklaris al ili, ke post kelkaj tagoj ili nepre revenos. Rutenoj kompreneble estis ĉe nia flanko, krom partio de la tiel nomataj mazepanoj, starigintaj kontraŭ nin kelkajn legionojn. »
« Во время этого жестокого трехдневного сражения жители города Львова, в особенности поляки и евреи, чрезвычайно волновались мыслью о том, в чьи руки они попадут, то есть останутся ли у нас или вновь придут австрийцы. Воззвание Верховного Главнокомандующего к полякам тут еще не было известно, и они, а тем более евреи, которые у нас находились в угнетенном положении, а в Австрии пользовались всеми правами граждан, нетерпеливо ждали, что нас разобьют, тем более что австрийское начальство объявило им, что они обязательно на днях вернутся назад. Русины, естественно, были на нашей стороне, кроме партии так называемых мазепинцев, выставивших против нас несколько легионов[1]. »
« La batalo de Przemyśl, daŭrinta seninterrompe dum monato, estis la lasta, pri kiu mi povus diri ke ĝin partoprenis regula, instruita armeo, preparita dum paca periodo. Dum tri kaj iom da monatoj ekde komenco de la kampanjo plejparto de profesiaj oficiroj kaj soldatoj malaperis, kaj restis nur malmultaj kadroj, kiujn necesis haste kompletigi per aĉe instruitaj homoj, venintaj de rezervaj regimentoj kaj batalionoj. La oficiran korpuson oni devis kompletigi per ĵus enrangigitaj suboficiroj, ankaŭ nesufiĉe instruitaj. Ekde tiu tempo regula karaktero de la trupoj estis perdita kaj nia armeo estis ĉiam pli kaj pli simila al malbone instruita milico. »
« Это сражение под Перемышлем, беспрерывно длившееся в течение месяца, было последнее, о котором я мог сказать, что в нем участвовала регулярная, обученная армия, подготовленная в мирное время. За три с лишком месяца с начала кампании большинство кадровых офицеров и солдат выбыло из строя, и оставались лишь небольшие кадры, которые приходилось спешно пополнять отвратительно обученными людьми, прибывшими из запасных полков и батальонов. Офицерский же состав приходилось пополнять вновь произведенными прапорщиками, тоже недостаточно обученными. С этого времени регулярный характер войск был утрачен и наша армия стала все больше и больше походить на плохо обученное милиционное войско[2]. »
« [...] madjaroj (speciale) kun terura obstino estis fervore defendantaj aliron al Hungara valo, en kiun ni certe je tiu tempo ne strebis. »
« [...] мадьяры (в особенности) со страшным упорством отчаянно защищали доступ к Венгерской равнине, в которую, впрочем, мы в данное время не стремились[3]. »
« [...] mi devas diri ke ne nur en Orienta Galicio, kie plejparto de loĝantaro estas rutenoj, inklinaj al ni ekde malnova tempo, sed ankaŭ en tiu Okcidenta, kie la tuta loĝantaro estas sole poloj, ne nur kamparanoj, sed ankaŭ katolika pastraro traktis nin bone kaj en multaj kazoj helpis al ni laŭeble. Tion klarigas la fakto, ke pli frue laŭ mia ordono estis vaste diskonigita inter la loĝantaro la konata alvoko de grandprinco Nikolaj Nikolajeviĉ al la poloj. La poloj esperis ke helpe de rusoj denove resurektos la memstara Pollando, al kiu estos aldonita ankaŭ Okcidenta Galicio. Mi diligente subtenis ilin je tiu espero. Nervozigis kaj bedaŭrigis la polojn nur tio, ke de la centra registaro de Rusio venis neniuj konfirmoj de tio, ke la promesoj de la grandprinco estos plenumitaj; la polojn tre incitis ke la caro eĉ per ne unu vorto konfirmis la promesojn de la ĉefkomandestro. Ĉe ili formiĝis opinio, ke Nikolao la 2-a neniam plenumas siajn promesojn, kaj pro tio multaj el ili, speciale la pastraro, timis ke kiam pasos bezono alvoki ilin al sia flanko, la rusa registaro denove trompos ilin, sen zorgi pri la promesoj de la grandprinco. »
« [...] должен сказать, что не только в Восточной Галиции, где большинство населения русины, к нам расположенные с давних пор, но и в Западной, где все население чисто польское, не только крестьяне, но и католическое духовенство относились к нам хорошо и во многих случаях нам помогали всем, чем могли. Это объяснялось тем, что ранее того по моему распоряжению было широко распространено среди населения известное воззвание великого князя Николая Николаевича к полякам. Поляки надеялись, что при помощи русских опять воскреснет самостоятельная Польша, к которой будет присоединена и Западная Галиция. Я старательно поддерживал их в этой надежде. Волновало и досадовало поляков лишь то, что от центрального правительства России не было никаких подтверждений того, что обещания великого князя будут исполнены; поляков очень раздражало, что царь ни одним словом не подтвердил обещаний Верховного Главнокомандующего. У них сложилось мнение, что Николай II никогда своих обещаний не исполняет, а потому многие из них, в особенности духовенство, опасались, что, когда пройдет необходимость привлекать их на свою сторону, русское правительство их надует, нисколько не церемонясь с обещаниями великого князя[4]. »
« Almenaŭ mi devas diri ke dum mia restado en okcidenta Galicio por mi estis facile vivi kun la poloj kaj ili tre diligente, sen rifuzoj, plenumis ĉiujn miajn postulojn. Fervojoj, telegrafaj kaj telefonaj linioj eĉ ne unufoje estis detruitaj, atakoj eĉ kontraŭ apartaj senarmaj soldatoj niaj neniam okazis. Siavice mi klopodis per ĉiuj fortoj montri al la poloj komplezon kaj mi opinias ke ili estis pli kontentaj pri ni ol pri la aŭstroj. »
« Во всяком случае, должен сказать, что за время моего пребывания в Западной Галиции мне с поляками было легко жить и они очень старательно, без отказов, выполняли все мои требования. Железные дороги, телеграфные и телефонные линии ни разу не разрушались, нападения даже на одиночных безоружных наших солдат ни разу не имели места. В свою очередь я старался всеми силами выказывать полякам любезность и думаю, что они нами были более довольны, чем австрийцами[5]. »
« Koncerne la judan loĝantaron, sufiĉe multnombran en ambaŭ duonoj de Galicio, ĝi ĉe la aŭstroj havis tre grandan signifon, estis multe da bienuloj-judoj, kaj la rutena kaj pola loĝantaro malŝatis ilin. Preskaŭ ĉiuj bonhavaj judoj dum nia ofensivo fuĝis, kaj restis nur malriĉularo. Do la judoj estis pli favoraj al la aŭstroj pro komprenebla kialo. Sed mi persone nenion malbonan pri ili dum nia restado tie povas diri; ili estis tre servemaj, plenumantaj ĉiujn niajn postulojn kaj kondutis obeeme kaj kviete. »
« Что касается еврейского населения, весьма многочисленного в обеих половинах Галиции, то оно при австрийцах имело очень большое значение, было много помещиков-евреев, и русинское и польское население относилось к ним неприязненно. Почти все состоятельные евреи во время нашего наступления бежали, и осталась лишь одна беднота. В общем, евреи были больше расположены к австрийцам по весьма понятной причине. Но лично я о них ничего дурного за время нашего там нахождения сказать не могу; они были очень услужливы, выполняли все наши требования и вели себя смирно и тихо[6]. »
« [...] mi devas agnoski ke speciale unuan tempon post transiri niajn limojn en Orienta Galicio kelkaj urboj estis bruligitaj, kaj bienulaj rezidejoj laŭ nia vojo estis plejparte bruligitaj kaj disrabitaj; kulpuloj de tiuj ĉi tumultoj estis precipe nia kavalerio, marŝinta fronte, tre ofte ankaŭ kamparanoj mem, koleraj kontraŭ la bienuloj, kaj ofte ankaŭ arieraj provizaj trupoj. Malgraŭ plej severaj agoj, tiuj ĉi provizaj trupoj kiel nebatalaj, forglitis de severa observado kaj faris rabadojn. »
« [...] должен признать, что в особенности первое время по переходе через наши границы в Восточной Галиции несколько городов было сожжено, а усадьбы имений, попадавшихся по пути, большей частью были сожжены или разграблены; виновниками этих беспорядков была главным образом наша конница, шедшая впереди, очень часто также сами крестьяне, озлобленные против помещиков, а зачастую и тыловые обозные части. Невзирая на самые строгие меры, эти обозные части, как нестроевые, ускользнули от строгого наблюдения и производили грабежи[7]. »
« Kaptitaj aŭstraj oficiroj, ridante rakontis en nia skolta sekcio de la stabo, ke la militon en Karpatoj ili nomas Gummikrieg ("rezina milito"), ĉar ekde komenco de la kampanjo je tiu ĉi alo mi ĉiam devis farante ofensivon okcidenten, rebati atakojn de la alo. Efektive ni devis jen profundiĝi je Karpatoj, jen iom retiriĝi, kaj movoj niaj povus esti nomitaj "rezina milito". »
« Пленные австрийские офицеры, смеясь, рассказывали в нашем разведывательном отделении штаба, что они войну в Карпатах называют Gummikrieg («резиновая война»), так как с начала кампании на этом фланге мне все время приходилось, наступая на запад, отбиваться с фланга. Действительно, нам приходилось то углубляться в Карпаты, то несколько отходить, и движения наши могли быть названы «резиновой войной»[8]. »
Batalo de Galicio en Vikipedio
Batalo de Galicio en Komuneja kategorio
