Saltu al enhavo

Aleksej Kaledin

El Vikicitaro
Aleksej Kaledin
Aliaj projektoj
Biografio en Vikipedio
Plurmedioj en Komuneja kategorio

Aleksej Kaledin (naskiĝis la 12-an (24-an) de oktobro 1861 — mortis la 29-an de januaro (11-an de februaro) 1918) estis rusia generalo, komandestr de la Dona Kozaka Armeo, partopreninto de la Rusia Enlanda milito flanke de la Blanka Armeo.

Citaĵoj

[redakti]

Pri la aŭtoro

[redakti]

Aleksej Brusilov

[redakti]
Citaĵo
« Li estis la homo tre modesta, ekstreme silentema kaj eĉ morna, havis karakteron firman kaj iom obstinan, memstaran, sed la intelekton ne vastan, pli ĝuste malvastan, kiel oni diras, li estis iranta en okulŝirmiloj. Militaferon li konis bone kaj amis ĝin. Persone li estis kuraĝa kaj decidema. [...] supra limo por li kaj por utilo de la servo estis posteno de diviziestro; la korpuson bone regi li jam ne povis. » « Он был человеком очень скромным, чрезвычайно молчаливым и даже угрюмым, характера твердого и несколько упрямого, самостоятельного, но ума не обширного, скорее, узкого, что называется, ходил в шорах. Военное дело знал хорошо и любил его. Лично был он храбр и решителен. [...] пределом для него и для пользы службы была должность начальника дивизии; с корпусом же он уже справиться хорошо не мог[1]»
— Aleksej Brusilov, Miaj rememoroj
Citaĵo
« Sed strangan karakteron havis Kaledin: malgraŭ plena sukceso de la agoj, li ĉiam estis plendanta ke li troviĝas en kriza situacio kaj atendas ĉiutage pro tute nekonataj kialoj por la armeo kaj por si mem pereon; regado de la trupoj ĉe li estis maldecidema, ŝanceliĝanta. Siavice la trupoj vidis lin malmulte, kaj kiam ili lin vidis, do rimarkis nur la mornan, silenteman generalon, kun ili ne parolintan kaj ilin ne dankintan; oni lin ne amis kaj oni lin ne fidis. » « Но странный был характер у Каледина: невзирая на полную успешность действий, он все время плакался, что находится в критическом положении и ожидает ежедневно по совершенно неизвестным причинам как армии, так и себе погибели; управление войсками было у него нерешительное, колеблющееся. В свою очередь, войска видели его мало, а когда видели, то замечали лишь угрюмого, молчаливого генерала, с ними не говорившего и их не благодарившего; его не любили и ему не доверяли[2]»
— Aleksej Brusilov, Miaj rememoroj

Vidu ankaŭ

[redakti]

Referencoj

[redakti]
  1. Брусилов А. А. Мои воспоминания. М., 1983. С. 152–153.
  2. Брусилов А. А. Мои воспоминания. М., 1983. С. 204.