Aleksej Arakĉejev (ruse: Алексей Андреевич Аракчеев; naskiĝis la 23-an de septembro (4-an de oktobro) 1769, bieno Garusovo, Novgoroda gubernio, la Rusia imperio — mortis la 21-an de aprilo (3-an de majo) 1834, vilaĝo Gruzino, Novgoroda gubernio, la Rusia imperio) estis rusia grafo, generalo, milita ministro.
« En li estis kombinitaj ĉiuj specoj de skurĝoj, per kiuj Rusujo estis edukata, tio estis sklvema tatara baskako, denuncisto-ekonomo el servutuloj kaj prusa kavaleria ĉefserĝento de la tempo de princo-elektisto Frederiko-Vilhelmo. »
« [...] В нем совместились все роды бичей, которыми Русь воспитывалась, это был раболепный татарский баскак, наушник-дворецкий из крепостных и прусских вахмистр времен курфиста Фридриха-Вильгельма. »
« La lastaj jaroj de la regado de Aleksandro Pavloviĉ estis markitaj per veraj patrujaj plagoj, kiujn ĉiuj liaj kunbatalantoj de la Patruja milito rigardis indulgeme sub influo de la ĉarmo de alta situo rilate Eŭropon kaj gloro kiujn Rusio atingis sekve de tiu ĉi grandega trijara milito, dum kiu rusiaj trupoj neatendite montris al la mondo siajn nerimarkitajn altajn kvalitojn. Neniu povas scii kio okazis en la kaŝejo de la animo de la imperiestro Aleksandro, sed antaŭ ĉies okuloj li iĝis tute apatia rilate Rusion, la regadon li komplete transdonis al la provizorulo Arakĉejev, homo de la plej kruda eduko, ĝis sovaĝeco kruela, venĝema, sed tre inteligenta, serĉema kaj same humila antaŭ la potenco kiel orgojla kaj aroga rilate ĉion kion li superis kiel cara favorato. Arakĉejev sur la frontono de sia palaco en vilaĝo Gruzino, Novgoroda gubernio per grandaj oraj literoj metis de li mem kreitan moton de sia blazono "Sen flato fidela!" Diboĉuloj, elskrapinte en la unua vorto literon "z", anstataŭigis ĝin per litero "s"[1]. Grafo Sila Andrejeviĉ — tiel oni nomis en la socio grafon Arakĉejev, anstataŭiginte lian nomon "Aleksej" per la vorto "Sila" [Forto] — origine en Peterburgo estis instruanta matematikon en la Kadeta Korpuso kaj kontraŭ pago instruis la saman sciencon en privataj domoj; ekzemple li frekventis domon de miaj onkloj dum ilia junaĝo — princoj Pjotr kaj Miĥail Dolgorukij, sepultitaj en la preĝejo de la Donskoj-monaĥejo en Peterburgo. »
« Последние годы царствования Александра Павловича были ознаменованы истинными отечественными бедствиями, на которые все его сподвижники Отечественной войны смотрели снисходительно под обаянием высокого положения относительно Европы и славы, до которых Россия достигла вследствие этой великой трехлетней войны, в которой русские войска нежданно-негаданно выказали свету свои бесприметные высокие достоинства. Никому не дано указать, что происходило в тайнике души императора Александра, но во всевидение он стал совершенно апатичен к России, бразды правления совершенно передал временщику Аракчееву, человеку самого грубого воспитания, до дикости лютому, мстительному, но очень умному, искательному и столь же низкопоклонному власти, как надменному и дерзкому ко всему, над чем по своему положению царского любимца преобладал. Аракчеев на фронтоне своих палат в селе Грузино, Новогородской губернии большими золотыми буквами поместил им же сочиненный девиз своего герба "Без лести предан!". Повесы, выскоблив в первом слове букву "з", заменили её буквою "с". Граф Сила Андреевич — так звали в обществе графа Аракчеева, заменив его имя "Алексей" словом "Сила!" — первоначально в Петербурге читал математику в Кадетском корпусе и за плату преподавал ту же науку по частным домам; так он ходил на дом к моим родным дядям во времена их юности — князьям Петру и Михаилу Долгоруким, погребенным в церкви Донского монастыря в Петербурге. »
Plurmedioj en Komuneja kategorio
