Adrian Siromjatnikov

Adrian Siromjatnikov
Aliaj projektoj
Biografio en Vikipedio

Adrian Andrejeviĉ Siromjatnikov (naskiĝis en 1825 — mortis la 7-an (19-an) de decembro 1883) estis tobolska negocisto.

Pri la aŭtoro

Solomon Ĉudnovskij

« [apud Tobolsko en 1881] [...] mi interkonatiĝis kun iuj tobolskanoj kaj eksciis de ili, ke planata por mi patrono S-v vivas kiel vera turka paŝao, havas ĉe sia fabrika kontoro haremon el 10–15 junulinoj kaj samtempe forte (siberie) ekspluatas siajn fabrikajn laboristojn. »   « [...] я познакомился кое с кем из тобольчан и узнал от них, что намечаемый для меня патрон С-в ведет образ жизни настоящего турецкого паши, содержит при своей заводской конторе целый гарем из 10–15 молодых девушек и в то же время сильно (по-сибирски) эксплоатирует своих заводских рабочих. » — Solomon Ĉudnovskij, De malnovaj tempoj. Rememoroj

« [en lia bieno apud Tobolsko en 1881] Mi trovis min en la vera urbeto. Grandega ĉirkaŭbarita korto kun pluraj konstruaĵoj kaj granda sinjora domo, en kiu loĝis S-v mem, ĉiaspecaj mastrumaj konstruaĵoj, multe da magazenoj, stokejoj ktp. Dum ni estis enprofundiĝantaj en tiun ĉi eksterurban carlandon kaj proksimiĝantaj al la domo, al ni jen kaj jen renkontiĝis laŭvoje junaj, kokete vestitaj (je puraj, elegante tajloritaj, simplaj roboj kun blankaj antaŭtukoj), tre ĉarmaj junulinoj, kiuj renkontinte nin timide mallevis belajn okuletojn. Tio estis, kiel klarigis al mi V[ladimiro]v, odaliskoj de lia moŝto S-v... »   « Я очутился в целом маленьком городке. Громадный огороженный двор с целым рядом построек и большой барский дом, в котором жил сам С-в, всевозможные службы, масса амбаров, кладовых и пр. По мере того, как мы углублялись в это загородное царство и приближались к дому, нам стали попадаться по дороге молодые, кокетливо одетые (в чистенькие, изящно сшитые, простенькие платьица с белыми передничками), очень миловидные девушки, которые при встрече с нами робко опускали красивые глазки. Это и были, как объяснил мне В[ладимиро]в, одалиски его степенства С-ва... . » — Solomon Ĉudnovskij, De malnovaj tempoj. Rememoroj

« [en lia bieno apud Tobolsko en 1881] [...] brue eniris la ĉambron ege muskoloza kaj korpulenta viro proksimume 45–50 jarojn aĝa de sufiĉe "eŭropa" aspekto — je bonega amelita ĉemizo, je bone tajlorita nigra dupeca kostumo; brusto lia estis kovrita je amaso da solidaj medaloj kaj ordenoj. Tio estis la "emerita" negocisto de la unua rango S-v, la plej granda tiutempe tobolska riĉulo, "oferanto", membro de diversaj "aziloj", direktoro de la prizona komitato ktp ktp, do granda mona persono, kies virtoj jen kaj jen estis rekompensataj per "medaloj". »   « [...] ввалился в комнату чрезвычайно плотный и упитанный мужчина лет 45–50 вполне "европейского" облика — в прекрасной крахмальной рубашке, в хорошо сшитой черной паре; грудь его была увешана массой солидных медалей и орденов. Это и был сам "именитый" купец первой гильдии С-в, крупнейший в то время тобольский крез, "жертвователь", член разных "приютов", директор тюремного комитета и т.д. и т.д., — словом, крупная денежная персона, добродетели которой то и дело вознаграждались "медалями". » — Solomon Ĉudnovskij, De malnovaj tempoj. Rememoroj

« [reago al propono de policestro dungi la aŭtoron] [...] S-v eksplodis per homera ridego, sin kaptante ĉe la flankoj. Poste per laŭta baso, sen ĉesi ridegi, la fabrikisto, svingante la kapon, diris: "Nu lia moŝto estas vera ŝercemulo! Li vivas inter ni, sed nian negocistan aferon li malsukcesas kompreni!" Poste, rapide sin turninte al mi, S-v elpafis: "Diru, ĉu vi scias ŝteli?" Mi ŝtoniĝis pro tia tute neatendita demando, la policestro V-v kvazaŭ pikita eksaltis kaj iĝis malhelruĝa pro furiozo. Sed S-v, sen eĉ iom konfuziĝi, denove sin turninte al mi, per plej bonkora kaj trankvila voĉo daŭrigis: "Vi junulo ne ofendiĝu al mi. Mi ja tute ne intencas, nek volas diri al vi ion ofendan. Mi ankaŭ ne por ŝerco vin demandas. Ni, negocistoj, ŝatas tute ne honestajn oficistojn, ni ne bezonas ilin! Ni bezonas tiajn oficistojn, kiuj sendube ĉe ni ŝtelos. Vi estas homo inteligenta kaj vi mem povas kompreni, ke se mia oficisto ŝtelos ĉe mi ekzemple 1000 rublojn, do tamen ĉe la aliaj li ŝtelos por mi 4000–5000 rublojn, do mi ricevos ne malprofiton, sed netan profiton. Sed pro via klaso, politikaj [ekzilitoj], ni bone scias ke vi rilate la ŝteladon ne estas mastroj. Do por nia komerca afero vi maltaŭgas... »   « С-в разразился гомерическим хохотом, хватаясь за бока. Затем громким басом, не переставая хохотать, заводчик, покачивая головой, отчеканил: "И шутник же его превосходительство, право! Живет промеж нас, а нашего купецкого дела все никак понять не может!" Затем, быстро обернувшись ко мне, С-в выпалил: "Скажите, вы воровать умеете?" Я остолбенел от такого совершенно неожиданного вопроса, полицмейстер В-в, как ужаленный, вскочил и весь побагровел. Но С-в, ничуточки не смутившись, вновь обратившись ко мне, самым добродушным и спокойным голосом продолжал: "Вы, молодой человек, на меня не обижайтесь. Я ведь совсем не намерен и не хочу вам сказать что-то оскорбительное. Я также и не для шутки вас спрашиваю. Нам, купцам, лестны вовсе не честные служащие, они нам ни к чему! Нам нужны такие служащие, которые бы заведомо у нас воровали. Вы человек умный и сами можете понять, что ежели мой служащий сворует у меня, скажем, 1.000 рублей, то он же зато у других сворует для меня 4.000–5.000 рублей, а я, стало быть, буду не в накладе, а в чистом выигрыше. Ну, а про вашего брата, политического, нам достаточно хорошо известно, что вы по части воровства не мастера. Значит вы нам по нашей коммерческой части народ не подходящий...". » — Solomon Ĉudnovskij, De malnovaj tempoj. Rememoroj

Vidu ankaŭ

• Aleksandr Adrianoviĉ Siromjatnikov